Sanandaj30t شاری سنه
شهر هزار تپه
بهڵام ........ بیکه س دیروز خواب دیدم عشق شهید شده. بیکه س ...... زندگی نامه دکترمظهرخالقی در اسطوره ها تو همین وبلاگ سبز کج ـ سنندج سنندج سنندج مركز اين شهرستان و استان كردستان است كه در فاصله ۵۲۰ كيلومتري جنوبي غربي تهران در مسير آسفالته مياندوآب ـ كرمانشاه و زنجان ـ كرمانشاه قرار دارد. به دليل كوهستاني بودن منطقه كردستان، شهر سنندج كه داراي دشت، قشلاق و رودخانه است، همشه عامل جذب عشاير كوچروي كرد بوده است. اين شهرستان داراي شهر ديگري به نام «شوشيه» است و جمعيت آن طبق برآورد سال 1385، 1057924 نفر بوده است. وجه تسميه شهر سنندج (سنه يا سنه دژ) كه از شهرهاي كهن و مقدس است به آيين مهر و زردشت د اين بخش ايران باز ميگردد. ارتباط اين شهر و نواحي مجاور آن با اساطير پهلواني آريايي از اهميت و قدمت اين شهر حكايت ميكند. اين شهر در قديم روي تپه بزرگي در كنار رودخانه قشلاق به نام «پيالكه توش نوذر» قرار داشته. قلعه حسنآباد كه دژي ساساني بود، نزديك اين شهر واقع بود و هماره به عنوان پادگاني براي حمايت از اين شعر عمل ميكرد. شعر كهن «سنهدژ» احتمالاً در اثر زلزله و هجوم مغول ويران شد و تا زمان صفوي به صورت دهكدهاي به حيات خود ادامه داد. مركز حكومتي اين شهر پس از ويراني، به قلعه حسنآباد منتقل شد. شهر جديد سنندج در دوره صفوي و در روزگار شاهصفي در سال 1046 ه . ق توسط «سليمانخان اردلان» پايه گذاري شد. سليمان خان مركز حكومت را از قلعههاي حسن آباد و پلنگان به شهر سنه منتقل و اقدام به آباد ساختن آن نمود. وي قلعه حكومتي را با استحكام تمام در بالاي تپهاي بنا نهاد و عمارات، حمام، مسجد و بازار را در خارج و اطراف قلعه ساخت. او با احداث يك رشته قنات در دشت «سرنووي» در فاصله هزار قديمي شهر كه در سال 1309 ه . ق در اثر توسعه شهر داخل محدوده شهر شده بود آب را به داخل شهر و ميان قلعه هدايت كرد. گسترش شهر مربوط به زمان «امانالله خان اردلان» است. او قلعه حكومتي را توسعه دادو چندين تالار و عمارت در آنجا ساخ و در فاصله سالهاي1220.30ه . ق با احداث عمارتهاي، بازار، كاروانسرا و مسجد از جمله مسجد معروف به «دالاحسان» در ميان شهر به توسعه شهر پرداخت. همچنين در سال 1222 ه . ق باغ و عمارت خسروآباد را توسعه بخشيد. گفتني است سنندج به لحاظ موقعيت جغرافييايي و ف7عاليتهاي شهرسازي عصر صفوي و قاجار، از بافت شهري سنتي با ارزشي برخوردار است كه بناهاي مسكوني و عامالمنفعه متعددي مانند حمام، مساجد، بازار و تكيه در آن باقي مانده است. مراكز ديدني: بافت قديمي شهر سنندج، مسجد دارالاحسان، مسجد دارالامان (مسجد والي)، بازار قديمي و بازار سرتپوله، مسجد رشيد قلعه بيگي، مسجد ميرزا فرجالله، قرآن نگل در مسجد روستاي نگل، مسجد وزير، مسجد خورشيد لقاخانم، مسجد وكيل، مسجد و تكيه عبدالله بيگ، مسجد ملااحمد قيامتي، مسجد آويهنگ، كليساي سنندج، امامزاده پير عمر، امامزاده هاجر خاتون امامزاده طاقه گوره، مقبره شرفالملك، بقعه شيخنجمالدين، پل قشلاق، حمام پاشاخان، حمام خان، حمام دوخزينه، حمام شيشه، حمام صلاحي، حمام عبدالخالق، حمام وكيل الملك، عمارت آصف ديوان، عمارت و باغ آيتالله مردوخ، عمارت امجدالاشراف، عمارت سرهنگ آزموده اردلان، مجموعه عمارت شيخ محمدباقر غياثي، خانه گلهداري، خانه مجتهدي، عمارت مشير ديوان، خانه معمارباشي، عمارت ملالطفالله شيخالاسلام، عمارت ملكالتجار، عمارت وكيل الملك، عمارت خسروآباد، ساختمان شهرداري، باغ اميريه، باغ امانيه، آبيدر، موزه سنندج و موزه تاريخ طبيعي. دیاربکر یا آمِد (به کردی: Amed، به زباناشوری: ܐܡܝܕ و به ترکی: Diyarbakır) نام یکی از استانهای کردنشین ترکیه است که مرکز آن هم شهری است به همین نام. مساحت استان دیاربکر 15,355 کیلومتر مربع و جمعیت آن پیرامون یک و نیم میلیون نفر است. شمار شهرستانهای این استان 13 و شمار روستاهای آن 734 است. شهر دیاربکر (آمد) دارای برج و باروی تاریخی استواری است که در زمانهای قدیم به عنوان پادگان لشکریان عثمانی برای نبرد با لشکر ایران بکار میرفته است. ایرانیان، عربها، ترکها و مغولها در دورههای گوناگون بر این شهر و باروهای آن فرمان راندهاند. شهر دیاربکر بزگترین شهر کردنشین ترکیه است. سبزکج ـ سنندج اَربیل (در کردی ههولیر: Hewlêr با تلفظ: هاؤلِر، در عربی: اربيل) یکی از شهرهای کردستان عراق و مرکز استان اربیل است.مختصات جغرافیایی آن 36.12 شمالی و 44.01 شرقی است و در 80 کیلومتری شرق موصل قرار گرفته است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۵میلادی 990 هزار نفر برآورد شده است.
اربیل شهری بسیار باستانی است که در زمان ارامی هابنیاد گشت. نام آن از ریشه سامی«اربع ئیلا» به معنای «چهار ایزد» است. نام امروزی کردی آن یعنی ههولیر هم دگرگونشده همان واژه اربیل است. اربیل در زماناشوریان مرکز دینی مهمی برای آیین پرستش ایزد ایشتار بود. منطقه اربیل در طی سدهها بخشی از شاهنشاهی ایران هخامنشی را تشکیل میداد و مدتی نیز بدست نیروهای اسکندر مقدونی افتاد. پس از آن اشکانیان و ساسانیان طی سدههای پیاپی بر آن فرمانروایی کردند. جنگ گلگمل که در آن اسکندر مقدونی، داریوش سوم را در سال 331 پ.م. شکست داد در جایی حدود صد کیلومتر در باختر اربیل رخ داد. مجلس منطقه خودگردان کردستان از سالها پیش در شهر اربیل تشکیل میشد ولی کنترل آن تا زمان شورش کردها در پایان جنگ خلیج عملآ در دست صدام بود. در سالهای میانی دهای 1991 میان دو حزب اصلی کردها یعنی حزب دمکرات واتحادهی میهنی کردستان جنگی درگرفت و مجلس نامبرده منحل شد. حزب دموکرات با کمک صدام حسین در سال 1996 اربیل را در دست گرفت. پس از سرنگونی صدام بدست نیروهای امریکایی در دهم آوریل 2003 اربیل شاهد جشن و سرور مردم در خیابانها بود. پس از جنگ چندین بمب برعلیه نیروهای امریکایی و کردها در شهر منفجر شده که شدیدترین آن انفجار بمبی در روز عید قربان در مقر هر دو حزب در شهر اربیل بود که در آن رویداد 109 نفر جان باختند. این بمب گذاری را به گروه مسلح انصار الاسلام نسبت میدهند. سبزکج این شهر در شمال شرقی عراق نزدیک به مرز ایران جمعیت آن ۸۰۰,۰۰۰ نفر و زبان مردم آن کردی است. سلیمانیه کانون فرهنگی گویش سورانی از زبان کردی در عراق به شمار میرود و از کانونهای مهم اقتصادی درکردستان عراق است. این شهر و به طور کل استان سلیمانیه پیوندهای استوار اقتصادی با ایران دارد.
قلعه سلیمانیه را در سال ۱۷۸۶ ابراهیم پاشا، فرمانروای شهر زور بنیاد نهاد. وی این شهر را به نام پدر خود، سلیمان پاشا، سلیمانیه نامید و گروهی از قبیلههای کرد یابان را به آن دژ تازه کوچاند. این دژ به همراه همه روستاهای پیرامونش بنا به پیمان ۱۱۵۹ ه.ق. میاننادر شاه و دولت عثمانی به ایران تعلق گرفت. پیش از بنیاد شهر سلیمانیه شهر اصلی منطقه قلاجولان بود که حدود ۶۰ کیلومتر با شهر سلیمانیه فاصله دارد. در آغاز اهمیت گرفتن سلیمانیه از قلاچوالان به عنوان پایتخت بهاری استفاده میشد. شهر سلیمانیه مرکز ولایت بابان به شمار میآمد و فرمانروایی آن شهر و شهرزور پس از ابراهیم پاشا به برادر وی عبدالرحمن واگذار شد. بدلیل دوری قلاچوالان از دیگر شهرهای کردستان و نیز شاهراه بودن سلیمانیه جمعیت سلیمانیه روز به روز بیشتر میشد به صورتی که از سال ۱۹۷۰م به بعد، به عنوان دومین شهر مهم کردستان عراق، پس از اربیل شناخته شد. در دوران معاصر این شهر در سال ۱۹۹۰ میلادی به دست نوشیروان از دست بعثی ها رهایی یافت و از آن تاریخ توسط حزب اتحاده ی میهنی کردستان اداره میشود. سبزکج ارومیه مرکز استان ا غ ایران . در دوره رضاشاه پهلوی نام رضائیه بر آن گذاشتند که تا پایان حکومت پهلوی به این نام خوانده میشد. پس از انقلاب ایران دوباره به نام پیشین یعنی ارومیه تغییر نام داد ارومیه در جلگه گسترده و سرسبزی به درازای ۷۰ کیلومتر و به پهنای ۳۰ کیلومتر واقع شده که اطراف آن تا کیلومترها پوشیده از باغات انگور و سیب و کشتزار است. دریاچه ارومیه در شرق این شهر قرار دارد. این شهر به علت آب و هوای معتدل و داشتن مناظر زیبا یکی از شهرهای گردشگری ایران است. جمعیت این شهر ۷۲۵۰۰۸ نفر میباشد که از این تعداد ۴۴۴۰۰۱ نفر جمعیت شهری و ۲۸۱۰۰۷ نفر جمعیت روستائی و بلندی آن از سطح دریا ۱۲۶۷ متر است سبزکج مهاباد یکی از شهرستانهای کردنشین و پرجمعیت ا غ ایران است. مرکز آن شهرمهاباد است. زبان گفتاری مردم آن کردیسورانی با لهجه مکریانی میباشد و به دلیل موقعیت استراتژیک آن و همجواری با شهرهای مرزی اقامتگاه مسافران زیادی در کلیه زمینهها میباشد . دارای ۳۰۰۰۰۰ هزار نفر جمعیت میباشد که در جنوب استان واقع شده است و دارای آثار تاریخی از جمله فقرهقا (فخریگاه) غارسهولان بداق سلطان، مسجد جامع و... است. شهرنشینی در این منطقه در قدیم در جایی به نام درباز در نزدیکی مهاباد رونق داشته اشت. قسمتی از این منطقه در سال ۱۹۴۶ به رهبری قاضی محمد اعلام اسقلال کرد و جزئی از جمهوری مهاباد بود.اسم قدیم مهاباد سابلاغ وساجوبلاغ ... بوده. مهاباد در زمان حاکمی به نام بداق سلطان روند رو به پیشرفته خود را شروع کرد{در تاریخ معاصر}. یکی از اهداف بداق سلطان برگرداندن مهاباد به زمان اوج بوده است سبز کج اشنویه (کردی: شنو= Şino) از شهرهای کردنشین و مرزی استان اذربایجان غ و مرکزشهرستان اشنویهاست که در قسمت غربی این استان قرار دارد. این شهرستان از شمال با کشور ترکیه و از جنوب با کشورعراق همسایه است.جمعیت آن حدود 60000 هزار نفر است سبزکج بوکان شهرستان بوکان یکی از شهرستانهای کرد نشین استان اذربایجان غ ایران است. شهرستان بوکان در منطقه تقریباً کوهستانی و معتدل قرار گرفته که از جهت شمال به میاندواب و از جنوب به شهرستان سقزو از شرق به شاهین دژ و از غرب با شهرستان مهاباد همسایه است. مردم این شهرستان کرداند. سبزکج شهرستان پیرانشهر (به کردی: خانوی = Xanwé) از شهرستانهای کرد استان ا غ است. مرکز این شهرستان، شهر پیرانشهراست. بسیاری از مردمان شهرستان پیرانشهر از کردهای مُکری هستند که به ایلهای گوناگون بخش میشده اند. نام این ایلها عبارت است از منگور، مامش، گورک، پیران، سوسنی، ملکاری، بریاجی، پژدری، مرگهای، دهبکری، بیگزادهها، بابان، خانزادهها و بلباس. شغل اكثر مردم كشاورزي و دامداري در روستاها و معاملات مرزي و خدمات اداري در شهر است. اين شهرستان داراي یک شهر بنام پيرانشهر و یک بخش به نام گردكشانه است. نام محلی شهرستان به زبان کردی. خانی. به معنی محل اطراق کاروانیان است. بعداً به پیرانشهر تغیر نام پیدا میکند که بر گرفته از ایل پیران است سبز کج شهرستان ديواندره از شمال به شهرستان تكاب، از شرق به بيجار، از جنوب به سنندج، از غرب به سقز و از جنوب غربي به بخش وجه تسميه ديواندره به دو كلمه «ديوان» و «دره» باز ميگردد. ديوان محلي است كه مجريان قانون در آنجا سكونت دارند كه عدليه نيز ناميده يم شود و ديواندره كه در ميان «دره» و «كوه» واقع شده در قديم مقر حكومت و جايگاه قانون و عدالت بود. قدمت اين شهر به حدود 200 سال پيش ميرسد. مراكز ديدني: غار باستاني كرفتو، كوه چهل چشمه سبزکج مركز شهرستان بانه در فاصله 270 كيلومتري شمال باختري سنندج، در ابتداي راه آسفالت بانه ـ مهاباد قرار گرفته است. شهرستان بانه داراي چهار شهر بانه، آرمرده، بوئين، كاني سور است و جمعيت آن حدود 119332 نفر برآورد شده است. تا اواسط قرن سيزدهم ه . ق نام اصلي شهر بانه «به روژ» به معني آفتابگير بود و اسنادي هم موجود است كه در همه آنها، مركز قصبه «بهروژ» ناميده شده است. وجه تسميه بانه را از كلمه كردي «بان» به معني پشت بام، به دليل وجود ارتفاعات اين ناحيه و خود شهر بانه ميدانند از آب رودخانه بانه كه از ميان شهر ميگذرد و چشمههاي دايمي احمد آباد و پيرمراد كه در حوالي شهر واقع شده جهت آشاميدن استفاده ميشود. مراكز ديدني: حمام خدري، كوه آربابا سبزکج شهر سقز مركز شهرستاني به همين نام از استان كردستان است كه از شمال به شهرستانهاي مهاباد و مراغه از آذربايجان، از شرق به شهرستان ديواندره و از غرب به بانه محدود است. جمعيت اين شهرستان 208599 نفر و شهر ديگر آن صاحب است. سقز در سرزمين اقوام مانايي ـ مادي، بر سر راه كارواني همدان به آذربايجان و دياربكر و موصل به زنجان و قزوين و ري قرار داشت و به دلي موقعيت چهار راهي، از مراكز مواصلاتي دنياي قديم بود. درباره وجه تسميه اين شهر بايد گفت در نخستين اتحاد ماد، اين شهر با نام «ايزيرتا»، پايتخت مادها مطرح بود. در اين زمان، سركردگان ماد در اطراف شهر استحكاماتي براي خودساختند كه از آن جمله «زبويه» و «قپلانتوي» كنوني را ميتوان نام برد. پس از آن سكاها به تجديد بناي شهر پرداختند و سقز را به نام اسكيت (ساكز» به عنوان پايتخت خود انتخاب كردند. نام امروز سقز از نام قوم سكا، اسكيت و سكز به يادگار مانده است و سكز احتمالاً همان ساكز است دو وجه تسميه ديگر نيز در مورد اين شهر نقل شده است. مراكز ديدني: بازار سقز، مسجد دو مناره، مسجد شيخ مولاناآباد، مسجد جامع تورجان، تپه باستاني زبويه، كاروانسراي سقز، بافت قديمي سبز کج کامیاران كامياران از شهرستانهاي تازه تأسيس استان كردستان است كه مركز آن شهر كامياران، در فاصله 65 كيلومتري جنوب شهر بخش شرقي و شمال شرقي كامياران كوهستاني است و درههاي زيبا و خوش آب و هوايي دارد و در بخش جنوبي به دشت كرمانشاه متصل است. مراكز ديدني: بقعه پيرعكاشه، مقبره شيخ عباس كومايين، روستاو قلعه پالنگان و نقش برجسته اورامان سبز کج مريوان مركز شهرستاني به همين نام است كه از شمال به شهرستان سقز، از شرق و جنوب شرقي به شهرستان سنندج، از جنوب به بخش نوسود از شهرستان پاوه و از غرب و شمال غربي به خاك عراق محدوداست. شهر مريوان در 125 كيلومتري شمال غربي سنندج قرار دارد. شهرستان مريوان با جمعيتي حدود 210787 نفر داراي چهار بخش است و با مساحت 5/3229 كيلومتر مربع، از نظر وسعت پنجمين شهرستان استان محسوب ميشود به جز شهر مريوان شهرهاي «سروآباد» و «چناره» در اين شهرستان قرار دارند. سابقه مريوان به پيش از اسلام باز ميگردد. با توجه به آثار باستاني موجود، احتماملاً در دوره پارت و ساساني اين شهر از نقاط مهم ايران محسوب ميشد. درياچه زيباي زريوار نيز اين نظر را مستند ميسازد كه مريوان سابقه بسيار طولاني در تاريخ ايران دارد. مريوان را در تاريخ و متون قديم «مهروان»، متشكل از واژه «مهر» و «وان» به معني جايگاه مهر، ناميدهاند. اين شهر به علت موقعيت ميانراهي بين تيسفون و تخت سليمان، مراعه و دينور از مراكز شهري بسيار كهن كردستان بود. دردوران اسلامي و در قرن سوم ه . ق اين شهر به دليل داشتن دو دژ به نامهاي «دژان» و «دزان» از شهرت بسيار برخوردار بود. برخي مريوان را منسوب به «مروانبن حكم عرب» ميدانند. قدمت فعلي شهر مريوان به حدود يك قرن پيش ميرسد. در آن زمان، يكي از بزرگان قاجار به نام «فرهاد ميرزا معتمدالدوله» كه در اين منطقه حكومت ميكرد به دستور ناصرالدينشاه قاجار در سال 1282 ه . ق قلعهاي متحكم در اين شعر ساخت كه به شاهآباد (دژشاهپور) مشهور شد بعدها در كنار همين قلعه نظامي، روستايي به نام قلعه «مريوان» نام گذاري شد شهر مريوان تا سال 1344 رسماً «دژ شاهپور» ناميده ميشد. مراكز ديدني: قلعه هلوخان (ايمام) از دوره صفوي، درياچه زريوار، پل كاران، روستاي ديدني اورامانات تخت، روستاي دركي، آبشار كوبله، آبشار بل و مقبره پيرشاليار سبزکج به قناری کوچکی دل باخته بود نوشته سمکو از ارومیه
اولین شخصیت گروه ربعه
دیاربکر
اربیل باستان
شهر امروزی اربیل بر روی تپهای باستانی قرار دارد. بر روی آن تپه، دیوارها و بقایای یک دژ عثمانی به چشم میخورد. در سدههای میانه اربیل به یک کانون بازرگانی بر جاده میان بغداد و موصل تبدیل شد و امروزه نیز با قرار داشتن در مسیرهای جادهای و ریلی از اهمیت زیادی برخوردار است.
سلیمانیه
شهر سُلِیمانیّه (به کردی : Slêmanî سلێمانی، به عربی: السلیمانیة) مرکز استان سلیمانیه عراق است.
تاریخچه
تاریخچه
سرشيو شهرستان مريوان محدود ميشود. شهر ديواندره مركز شهرستان در فاصله 99 كيلومتري شمال سنندج و در مسير جاده آسفالت سنندج ـ سقز قرار دارد. شهر ديگر اين شهرستان زيرينه است و جمعيت شهرستان طبق برآورد سال 1379، 88983 نفر بوده است.
سقز
سنندج واقع است. موقعيت مناسب شعر كه در مسير جاده كارواني قديمي شمال غرب به سمت جنوب غربي است، موجب رونق و توسعه شهر كامياران شده است. اين شهرستان از شمال به شهرستان سنندج، از جنوب به كرمانشاه، از شرق به سنقر كليايي و از غرب به پاوه و استان كرمانشاه محدود است. جمعيت اين شهرستان 106100 نفر و شهر ديگر آن «موچش» است.
مریوان
| Design By : Night Skin |
LinkDump
